Kriske had wat pijn aan zijn oog. Het ging niet goed met hem, nee.

Hij wou graag bomendoktor worden, maar belandde op een dag in de faculteit Rechten. Hij zat op een stoel en luisterde naar de leraar. Rechten, dacht Kriske, wat moet ik in godsnaam met Rechten. Naast hem zat een meisje, Julia was haar naam. Ze porde hem met haar potlood in zijn zij en sinds die dag waren ze vrienden. Althans, zo noemde Julia hem, een vriend. Een vriend, dacht Kriske, wat moet ik met een vriend. Dingen doen, zoals praten en wandelen in het park. En wat zal ik dan zeggen. ‘Het weer is goed, en met u?’ Of: ‘Wat een mooie blouse, hebt ge die al lang?’

Julia vroeg op een dag: ‘Zullen we trouwen? Ik heb al een huis op het oog, met een tuin en een garage.’ Kriske hief zijn schouders op. Trouwen, dacht hij, wat moet ik in godsnaam met trouwen. Hij knikte wat met zijn kop en Julia gaf hem een kus en een ring, omdat het vandaag zo’n bijzondere dag is. De ring was te klein en de kus was vochtig. Net zoals het weer en de aarde.
Ze trouwden. Er waren negen mensen, die klapten in hun handen en xe9xe9n had wat tranen in zijn ogen, van de ontroering. Kriske stond wat in zijn net pak te wiegelen en at een wortel, met cocktailsaus. Echt lekker was de wortel niet, oud met rotte plekken. Julia kocht een bed, een tafel, twee stoelen en een kast. Voor het huis stond een plant en in de tuin een cactus en drie bloemen.

Kriske ging iedere dag naar zijn kantoor, met mensen praten, of de mensen praatten meer en Kriske knikte wat en noteerde in zijn boekje. In justitiepaleizen ging hij het volk verdedigen en op een dag vroeg iemand of hij geen rechter wou worden. Rechter, dacht Kriske, wat moet ik in godsnaam met een rechter. Hij knikte wat met zijn kop en die iemand gaf hem een hand, proficiat Kriske, omdat het vandaag zo’n bijzondere dag is.
Hij werd rechter en dacht iedere dag meer en meer aan het worden van een bomendoktor. Wauw, dacht Kriske, dat moet wel plezant zijn.

Julia stierf op een dag en Kriske verkocht het huis. Hij nam het geld in ontvangst en vertrok. Weg uit de stad, weg uit de omgeving, weg uit de justitiepaleizen. Hij kocht ergens een Opel Kadettje en een karavan, voor een appel en ei. De wijde wereld, dacht Kriske, de wijde wereld. Hij reed en reed en reed naar het zuiden. Daar vond hij een hut en een geit in een bos. Hij stapte uit zijn Opel en kreeg een tak in zijn oog. Gelukkig vond hij de hut goed genoeg en was de tak in zijn oog niet zo erg.

In het dorp kocht hij bij de boekenhandelaar een paar hoeteverzorgeneenboomboeken in de taal van de streek en een woordenboek. Hij leefde van de literatuur, de geitenmelk en wat aardappels. Na een tijd had hij de taal onder de knie en begon met de praktijk. Wat een toeval dat er veel zieke bomen stonden in het bos, dus had hij zijn handen vol met het verzorgen en genezen. Ondertussen stierf de geit en Kriske slachtte het dier voor de winter, de barre maanden. Hij kreeg weer last van zijn oog.

WORDT VERVOLGD.