Hij had het er eens goed van gepakt in het bungalowpark.
Ik rook het bier nog en zijn ogen stonden op half zeven. Maar het heeft hem deugd gedaan.
In de prammen geknepen van menig vrouwmens en liters alcohol in zijn keel gegoten.

Hij was even op de vaste grond, mijn piraat. Nog steeds dat oorringetje en de papegaai. Hij kwam even zeggen hoe amusant de avond geweest was, meer niet.
‘En moet ge nie aan mij vragen hoe het gaat?’ zei ik.
Hij wou nog een koffie, met suiker, en vertelde verder.
‘Het gaat goed met mij. Echt. De kinderen zijn weer gezond en kakken iedere dag stevige drollen’, zei ik.

Ik zette nog maar een pot koffie en keek naar die tijd die traag voorbij ging.
‘Wanneer vaart ge weer?’
‘Overmorgen, zolang wil ik hier blijven, kan da?’
‘Kunt ge nie terug naar uw parkske?’
‘Gesloten.’
‘Of naar xe9xe9n of andere vrouw van deze nacht?’
‘Gij zijt toch een vriendin?’
Ik was een vriendin, ja. Maar wat voor xe9xe9n.
Ik kon hem in mijn bed laten slapen. Ik kon hem op de zetel laten slapen. Ik kon hem ook gewoon weer de deur uitzetten.

Ik zette hem in bad, de papegaai gooide ik de tuin in.
Rust. Geen piraat, geen kinderen. Alleen de geur van koffie. Ik ging naar de tuin, waar ik een boomklever zag en een heggemus hoorde, de eerste dit jaar.
Hij riep iets. De papegaai die zich in een top van een boom had genesteld, keek naar zijn baasje en zei iets in de trant van: ook wijven met beharing hebben borsten.

Binnen zocht ik mijn katapult en een scherpe steen. Recht tegen de kop van dat beest, in de hoop dat de piraat op mijn ging vloeken en dat we elkaar nooit meer gingen ontmoeten.
Maar allesbehalve dat gebeurde er.
”t Beesje was oud, hij moest op een dag maar eens sterven.’
Ik lachte schamper.
‘Is hier een dierenwinkel?’
‘Nee.’
‘Waar dan wel?’
‘Duizend kilometer verder.’

Hij vertrok niet. Hij bleef maar naar zijn beesje kijken, drie dagen lang en miste zijn boot.
De kinderen raakten verknocht aan hem. Ik nog meer.
En nu huil ik dikke tranen, morgen gaat hij voor een jaar weg.

Belachelijke piraat.